งานอภิบาล

                สวัสดีครับพี่น้องชาวแสงธรรมทุกท่าน วันนี้เราจะมาพูดคุยกันถึงประสบการณ์การทำงานอภิบาลตามซอยวัดนักบุญเปโตรกันนะครับ สำหรับตัวผู้เขียนเองปีนี้เป็นปีแรกที่มีโอกาสได้ออกไปทำงานอภิบาลตามซอยครับ สิ่งที่ผมรู้สึกในตอนแรกคือ ผมรู้สึกกลัวและตื่นเต้น เพราะเหตุใดจึงต้องรู้สึกกลัวด้วยเล่าในเมื่อเราจะออกไปทำงานของพระ นี่เป็นคำถามที่ผมได้ถามตัวเองนะครับ และคำตอบของผมก็คือ ผมกลัวเพราะว่า บุคคลต่าง ๆ ที่เรากำลังจะไปพบนั้น เราไม่เคยได้รู้จักกันมาก่อน ก็เหมือนกับการทำความรู้จักกับคนแปลกหน้า ในครั้งแรก ๆ นั้นก็ต้องมีความรู้สึกตื่นเต้นหรือกังวลเป็นธรรมดา เพราะว่าถ้าเราเข้าไปทักเขา เขาอาจจะไม่โต้ตอบกับเราก็ได้ เพราะเห็นเราเป็นคนแปลกหน้า แต่สุดท้ายแล้วความกังวลหรือความกลัวเหล่านี้ก็ถูกขจัดออกไปเมื่อได้ทำความรู้จักและได้คุยกันอย่างจริงจัง การออกไปทำงานอภิบาลปีนี้ก็ทำให้ผมได้มองเห็นหลาย ๆสิ่งหลาย ๆ อย่างที่กำลังเกิดขึ้นในสังคม สิ่งที่ผมได้เห็นก็คือ ผู้คนจำนวนมากมายที่เดินทางพร้อมกับความเร่งรีบ ผู้คนที่ต้องทำงานหาเลี้ยงครอบครัว ผู้คนที่เต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัว ผู้คนที่มีสภาพชีวิตที่น่าสงสาร สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้เป็นสิ่งที่ปรากฏต่อสายตาของผม แต่ใช่ว่าผมจะมองดูแต่สิ่งที่ไม่ดีที่กำลังเกิดขึ้นและเป็นปัญหาใหญ่ของสังคมปัจจุบันนะครับ ผมมองเห็นคนมีน้ำใจ คนที่มีความเสียสละ คนที่รักครอบครัว คนที่รู้จักให้อภัย คนที่รักพระ สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ก็เป็นอีกภาพสะท้อนที่ทำให้ผมได้มองโลกใบกลม ๆ นี้ได้กว้างมากยิ่งขึ้น

                การไปทำงานอภิบาลของผมนั้น สิ่งที่ได้ทำเป็นประจำก็คือ การไปเยี่ยมเยียนบรรดาสัตบุรุษ และการสวดภาวนาร่วมกับพวกเขา ซึ่งสิ่งที่ได้ทำนี้ ทำให้ผมรู้สึกว่า มันมีคุณค่าเป็นอย่างมาก เพราะว่าเราทำกิจการต่าง ๆ ด้วยหัวใจของเราจริง ๆ ไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำเพื่อให้มันผ่าน ๆ ไป โดยเฉพาะการสวดภาวนา ผมรู้สึกว่ามีคุณค่ามาก ๆ ต่อชีวิตของบรรดาสัตบุรุษ เพราะผมสังเกตว่า เมื่อไปบ้านไหนก็แล้วแต่ สิ่งที่พวกเขาคิดและพูดซึ่งเกือบจะเหมือนกันคือ สวดให้พวกเขาด้วยนะและพวกเขาก็จะสวดให้กับผมและบรรดาผู้ที่เตรียมตัวเป็นพระสงฆ์เช่นเดียวกัน เมื่อได้ยินแบบนี้บ่อย ๆ แล้ว ผมรู้สึกว่าการภาวนาเป็นสิ่งจำเป็นต่อการทำงานอภิบาลอย่างแท้จริง และเป็นสิ่งที่ไม่สามารถละเลยได้ เพราะว่าการภาวนานั้นส่งผลต่อสภาพจิตใจของบรรดาสัตบุรุษและสามเณรหรือพระสงฆ์อย่างแท้จริง อีกทั้งยังช่วยเพิ่มพูนความเชื่อ ความศรัทธาให้กับชีวิตของเราด้วย

                สุดท้ายนี้ก็ต้องขอขอบคุณทุกท่านที่ได้ติดตามอ่านเรื่องราวและมุมมองที่ผมได้รับจากการทำงานอภิบาลจนจบนะครับ อยากจะฝากข้อคิดไว้สักนิดก่อนจบนะครับ ชีวิตมนุษย์มีต้นกำเนิดในองค์พระผู้เป็นเจ้า ทุกชีวิตมนุษย์จึงมาจากพระเจ้าและเป็นของพระเจ้า ทุกชีวิตมนุษย์เป็นของขวัญล้ำค่าที่พระเจ้าทรงประทานให้แก่โลก ดังนั้น ขอให้การออกไปทำงานอภิบาลของเราทุกคน เปรียบเสมือนของขวัญที่เราจะนำไปมอบให้กับพี่น้องคริสตชนของเรา เพื่อพวกเขาจะได้พบกับของขวัญที่มีค่ามากที่สุดในชีวิต นั่นก็คือ ชีวิตพระเยซูเจ้าในตัวเรา