....ให้โอกาส..รักตัวเอง...

                          ..ให้โอกาส...รักตัวเอง...
    ... " ความรักคือสิ่งที่สวยงามที่สุด ที่ทุกชีวิตล้วนแสวงหาและอยากได้มาครอบครอง เพราะความรักสร้างความงดงามให้กับชีวิต "

   ........... ในสังคมปัจจุบัน เราได้พบเจอกับผู้คนมากมาย มีทั้งคนที่กำลังเศร้า เสียใจ เป็นทุกข์ คนที่กำลังมีความสุข มีรอยยิ้ม ท่าทีและความรู้สึกต่าง ๆ นั้น เกิดขึ้นเพราะเราเป็นมนุษย์ ....

........ความอ่อนแอที่เรามี คือ โอกาสที่เราจะได้เรียนรู้จักตนเอง และทำให้ตนเองเข้มแข็งขึ้น ใจที่บันดาลแรงย่อมหมายถึง หัวใจที่พร้อมจะสู้ สู้ในทุกสถานการณ์ของชีวิต ผมเชื่อแน่ว่า..มีหลายเรื่องที่ทำให้เราผู้เป็นมนุษย์ที่อ่อนแอนั้น ต้องพบกับความรู้สึกท้อแท้และผิดหวัง แต่ผมก็เชื่อเสมอว่า ทุก ๆ ปัญหาและทุกความอ่อนแอของเรา ย่อมต้องมีทางออก ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง...

.......ความรัก คือ ทางออกที่ดีที่สุดสำหรับชีวิตของเรา เราไม่จำเป็นต้องคาดหวังให้ใครมารักเรา ถ้าเราไม่เคยรักตัวเองก่อน ดูแลตัวเองให้ดี ให้รู้จักเข้มแข็ง ให้มีภูมิต้านทานที่ดีในการต่อสู้กับทุก ๆ เหตุการณ์ที่จะเข้ามาในชีวิต ...ประสบการณ์ต่าง ๆ ล้วนมีบทสอนในตัวเอง เพียงแต่เราต้องมองให้เห็นว่า แต่ละเหตุการณ์นั้นให้ความหมายอย่างไรกับชีวิตของเรา ... ดังนั้น หัวใจที่บันดาลแรง ย่อมต้องสร้างจากทัศนคติในเชิงบวก มองโลกในแง่ดี มองทุกเหตุการณ์ของชีวิตให้เป็นโอกาสของการเรียนรู้ สิ่งที่สำคัญที่สุด คือ ยอมรับทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เรียนรู้และอยู่อย่างเข้มแข็ง ภูมิต้านทานของหัวใจสามารถสร้างได้ด้วยตัวเราเอง เริ่มที่จะรักและดูแลตัวเองให้ดี เพื่อว่าถ้าเราเข้มแข็งพอแล้ว มีภูมิต้านทานที่ดีแล้ว เราก็จะสามารถดูแลบุคคลที่อยู่รอบข้างและโดยเฉพาะบุคคลที่เรารักได้อย่างดี แต่ถ้าวันนี้เรายังไม่เข้มแข็งพอ เราก็จะไม่สามารถดูแลพวกเขาได้เต็มที่ เพราะเรายังอ่อนแอ ..

..... ใจที่บันดาลแรงเริ่มต้นด้วยใจที่เข้มแข็งเพราะความรัก รักตัวเองให้เป็นและเมื่อรักตัวเองแล้ว จงส่งต่อความรักนี้กับบุคคลรอบข้างเพื่อให้เขาได้พบความรู้สึกที่ดี ๆ ที่จะช่วยสร้างเสริมกำลังใจในการดำเนินชีวิตให้แก่กันและกันต่อไป.... 

...รู้จักปราชญเทวดา....

ขงจื้อ

 

ในคาบเรียนวิชาสัมมนาเชิงปรัชญาของนักศึกษาปรัชญาและศาสนาชั้นปีที่ 4 วิทยาลัยแสงธรรม มีเพื่อนกลุ่มหนึ่งได้นำเสนอภาพยนตร์ที่กระตุกความคิดเชิงปรัชญาเรื่องหนึ่งว่า “ ขงจื้อ ” คนจำนวนไม่น้อยที่รู้จักชายที่มีชื่อเสียงท่านนี้ ท่านได้รับฉายาว่าเป็นปราชญ์เทวดา ชีวิตของท่านผูกพันอยู่กับการสอนจริยธรรม ศีลธรรม ความดีงามต่าง ๆ ชีวิตเปี่ยมไปด้วยความดีและมีคุณค่า มีความหมายมากยิ่งนัก ท่านขงชิวเป็นชื่อเรียกของท่านในสมัยก่อน ท่านเป็นอัจฉริยะแห่งยุคนั้น ท่านสามารถเจรจาต่อรองโดยการใช้สติปัญญาอันเฉียบแหลมนำเมืองสามเมืองคืนสู่แคว้นของท่านได้โดยไม่ต้องใช้กำลังทหารเลย ท่านสามารถเอาชนะความรุนแรงต่าง ๆ ด้วยความสงบ สุขุมและสันติ ดังนั้น ท่านจึงมีลูกศิษย์จำนวนมากมายที่เชื่อฟังคำสั่งสอนของท่านและพร้อมตายเพื่อท่านเพื่อรักษาความดีและความถูกต้องของประเทศชาติ คำเทศน์สอนของท่านจะไม่มีความหมายเลย ถ้าชีวิตของท่านไม่เป็นแบบอย่างแก่บรรดาศิษย์ แต่ตรงกันข้าม ท่านใช้ทุกลมหายใจ ดูแลและปกป้องศิษย์ของตนเองอย่างดี ดั่งเป็นครอบครัวเดียวกันกับท่าน       
ท่านทำให้ทุกคนรู้สึกว่า ชีวิตมีคุณค่าและการทำความดีตามที่ท่านขงชิวสั่งสอนดูเป็นเรื่องที่ประเสริฐที่สุด หลังจากชมภาพยนตร์เรื่องนี้แล้ว ผมได้ข้อคิดว่า ศิษย์ดีเพราะมีครูผู้ดำเนินชีวิตเป็นแบบอย่างและสอนด้วยชีวิต ด้วยการกระทำดีกว่าการสอนด้วยคำพูด ผมมีความรู้สึกส่วนตัวว่า ทุกวันนี้มนุษย์เห็นแก่ตัวมากขึ้น การดำเนินชีวิตในแต่ละวันไม่พ้นเรื่องของผลประโยชน์ส่วนตน ทำอย่างไรให้มีชีวิตรอดในสังคมที่วุ่นวาย ทำอย่างไรให้เกิดคำว่า" พอ " ในชีวิต เพราะถ้าทุกคนรู้จักพอคุณภาพชีวิตก็อาจจะเท่าเทียมกัน ไม่ต่างกันมากนัก ตัวอย่างจากขงจื้อเป็นตัวอย่างที่ดีเรื่องหนึ่ง

                มนุษย์เราต่อให้เลวร้ายขนาดไหน ชีวิตก็ยังมีจุดดีดีเสมอ เพียงแต่ต้องมองให้ออกและค้นให้พบว่า ความดีที่เรามีนั้นคืออะไร เพื่อเราจะได้เข้าถึงคุณค่าของชีวิต แต่จริง ๆ แล้ว การมีชีวิต มีลมหายใจทุกวันก็เป็นเรื่องที่ดีที่สุดของชีวิตแล้ว ทุกวันนี้โลกพัฒนาไปอย่างมาก การพัฒนาเป็นสิ่งที่ดีแต่ถ้าใจพัฒนาให้สูงขึ้นตามกระแสของโลกด้วยย่อมเป็นสิ่งที่ดีกว่า ท่านขงจื้อสอนว่า  “ จงยึดมั่นและยืนหยัดในความดี ความถูกต้อง แม้จะต้องเสียสละชีวิต เราก็ต้องยอมเพราะความดีของเราจะไม่มีวันสูญสลาย ” ดังนั้น มีครูดีถือเป็นกำไร มีหัวใจในการทำความดีถือเป็นเรื่องที่ประเสริฐที่สุด

...เมื่อชีวิตกระทบกระเทือน....

เมื่อความเจ็บปวดมาเยือน

“ ความทุกข์ทรมานและความยากลำบากของชีวิตสอนให้มนุษย์เติบโตและเข้มแข็ง กลายเป็นบุคคลที่สามารถพัฒนาสู่ความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ ” เชื่อแน่ว่าทุกคนล้วนเคยผ่านเรื่องราวความทุกข์ยากลำบากของชีวิตมาแล้วทั้งสิ้น บางคนพบความยากลำบากตั้งแต่เป็นเด็ก บางคนพบในวัยเรียน บางคนพบในวัยทำงานและบางคนพบในวัยชรา ทุกชีวิตไม่เลือกเพศและวัย ความเจ็บปวดเข้ามาเยี่ยมเยียนเสมอ ไม่ว่าจะในรูปแบบของคำพูด การกระทำหรือสถานการณ์เลวร้ายต่าง ๆ ที่เข้ามากระทบเปลือกหัวใจที่เปราะบางของเราให้แตกออกได้ง่าย เมื่อได้สัมผัสและพบความเจ็บปวดแล้ว จงใช้เวลาในการเรียนรู้เพื่ออยู่กับความเจ็บปวดนั้น มองหาสาเหตุว่าทำไม ความเจ็บปวดถึงมาเยี่ยมเรา แล้วค่อย ๆ หาวิธีเยียวยาความเจ็บปวดนี้ ค่อย ๆ สร้างเกราะห่อหุ้มดวงใจที่เปราะบางของเราให้เข้มแข็งกว่าเดิม

                ความเจ็บปวดนี้เป็นบทเรียนที่มีค่าต่อชีวิตของเรามากกว่าความสุข ความสบาย เราเรียนรู้ชีวิตจากความเจ็บปวดและเราเข้าใจชีวิตจากความเจ็บปวดได้มากกว่าความสุขในชีวิต เพราะพื้นที่ในสมองของเรามักจำเรื่องที่ทำผิดพลาดได้ง่ายและลืมได้ยากกว่าเรื่องที่ทำให้เรามีความสุข ความเจ็บปวดนี้แหละที่ทำให้เราตระหนักและสำนึกถึงตนเองมากกว่าช่วงเวลาแห่งความสุขทั้งหลายในชีวิต ดังนั้น เมื่อพบความเจ็บปวดเราต้องถือเป็นโอกาสที่ดีที่เราจะได้เรียนรู้และเติบโต สิ่งสำคัญกว่านั้นคือ ต้องยอมรับและพร้อมที่จะเปลี่ยนแปลงหรือปรับปรุงตนเองให้ดีขึ้น ไม่ใช่จมอยู่กับความทุกข์ยากลำบากนั้น ความลำบากไม่สามารถทำร้ายเราได้ตลอดชีวิต ถ้าเราไม่ยอมแพ้และถ้าเราสู้ สุดท้ายอยากฝากประโยคหนึ่งที่มีคนกล่าวไว้ว่า “ คนเราต้องดูแลความรู้สึกตัวเองก่อน ต้องเข้าใจตัวเองก่อนเพราะการเข้าใจตัวเองคือต้นทางที่จะทำให้เราเริ่มพัฒนาตนเองไปในทางที่ถูกต้องและเหมาะสม ”

จุดเริ่มต้นความสำเร็จ

จุดเริ่มต้นความสำเร็จ

เชื่อแน่ว่าในหัวใจของคนที่รักกีฬาฟุตบอล ช่วงนี้คงเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากที่สุดเพราะว่าช่วงเวลาแห่งการแข่งขันได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ดังนั้น การรอคอยจึงสิ้นสุดลงและช่วงเวลาของการเก็บเกี่ยวความสุขเล็ก ๆ เข้ามาสะสมในชีวิตได้เริ่มขึ้น ส่วนตัวผมเอง การรอคอยก็สิ้นสุดลงเช่นกันและช่วงเวลาแห่งการเริ่มต้นเดินเข้ามาแทนที่ มีคำกล่าวไว้ว่า “ เริ่มต้นดีมีชัยไปกว่าครึ่ง ” หลายคนคงได้เห็นทีมรักของตนแข่งขันกันไปแล้ว ผมเองก็เห็นทีมที่ผมเชียร์เล่นได้อย่างดีในนัดแรกของฤดูกาลและได้รับชัยชนะ เป็นสามคะแนนที่มีความล้ำค่าและคู่ควรแก่การรอคอย ผู้เล่นแต่ละคนทุ่มเท มุ่งมั่นและกระหายในชัยชนะเพื่อเป้าหมายเดียวของพวกเขาคือ การเป็นแชมป์นั่นคือความสำเร็จที่พวกเขากำลังเดินไปหาและไขว่คว้าให้ได้มาประดับบารมีในชีวิต

                เราทุกคนล้วนแสวงหาความสำเร็จให้กับชีวิตของเรา คนที่ประสบความสำเร็จในชีวิตก็จะได้รับการยอมรับและการชื่นชมจากคนรอบข้างและสังคม แต่ก่อนที่จะไปถึงความสำเร็จนั้น เราต้องผ่านหนทางที่ยากลำบากขนาดไหน อันที่จริงถึงแม้หนทางจะยากลำบากมากแค่ไหน ถ้าใจเราสู้และไม่ถอย มุ่งมั่น ตั้งใจทำสิ่งที่เราหวังไว้ วันหนึ่งความสำเร็จจะมาหาเราเอง แต่จงสู้และอย่าทิ้งความกระหาย ความตั้งใจอันดีที่เราวางเอาไว้

                เพียงก้าวแรกของการเดินทางยังไม่สามารถวัดความสำเร็จได้อยู่ที่ว่าเมื่อออกเดินทางไปเรื่อย ๆ ขาของเราจะยังมั่นคงอยู่ในเส้นทางที่เราเลือกหรือไม่ ดังนั้น จุดเริ่มต้นของความสำเร็จหรือก้าวแรกของความสำเร็จอยู่ที่ตัวเรา ถ้าเราเริ่มต้นดีเราก็สามารถบอกกับตัวเองได้ก่อนใคร ๆ ว่า เรากำลังเดินมาถูกทางแล้ว เรากำลังเดินตามความสำเร็จที่รอเราอยู่ให้ทัน แต่ถ้าเราเริ่มต้นไม่สวย ขอให้นึกถึงภาพของตัวเองเวลาที่หกล้ม เพราะเชื่อแน่ว่าพวกเราทุกคนล้วนเคยมีประสบการณ์การหกล้ม เราเคยเจ็บเพราะบาดแผลที่เราได้รับ เราเคยร้องไห้เพราะความเจ็บปวดจากแผลนั้น แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ ทุกครั้งที่เราหกล้ม เราลุกขึ้นเสมอ และค่อย ๆ เริ่มต้นเดินในหนทางของเราใหม่เพราะความสำเร็จไม่ได้หนีเราไปไหน เพียงแต่วิ่งไปรอเราข้างหน้า เราแค่เดินตามด้วยความมุ่งมั่น ตั้งใจและก้าวไปให้ถึงเป้าหมายและพบความสำเร็จในชีวิตของเรา ดังเช่นคำกล่าวที่ว่า “ คุณไม่อาจมีวันพรุ่งนี้ที่ดีกว่าได้ ถ้ามัวแต่คิดถึงวันวานตลอดเวลา จงทำวันนี้ให้ดีที่สุด ”

แม่...วีรสตรีในชีวิตของฉัน

 

แม่วีรสตรีในชีวิตของฉัน

“ลูกรักแม่” แน่แท้ มิแปรผัน           กี่คืนวัน ผันผ่านไป ใช่เมินเฉย

แม่จ๋า แม่ แม่รู้ไหม ลูกไม่เคย           ลืมแม่เลย แม้น้อยนิด ไม่คิดทำ

เพราะรักที่ แม่มอบให้ นั้นใหญ่ยิ่ง      ไม่เคยทิ้ง ยามลูกคว้าง ย่างถลำ
เปี่ยมเมตตา การุณ คอยหนุนนำ          แม่คือสาย น้าเย็นฉ่ำ ฉ่ำใจกาย

พระคุณแม่ แผ่อยู่ใน หัวใจลูก                รักแม่ผูก ลูกแน่นหนา กว่าสิ่งไหน
รักแม่เทียบ เปรียบเสมือน เป็นเงื่อนตาย  ถึงห่างหาย แค่กายห่าง ใช่ห่างใจ

                สรรพสิ่งที่มีชีวิตในโลกนี้ล้วนมีจุดเริ่มต้นด้วยกันทั้งสิ้น ทุกอย่างมีจุดกำเนิด ทุกชีวิตมีที่มาที่ไป มีเหตุผล มีสาเหตุและสิ่งมีชีวิตที่ประเสริฐที่สุดที่เราเรียกว่า “ มนุษย์ ” ก็มีจุดเริ่มต้นของลมหายใจบนโลกผืนใหญ่ใบนี้ จุดเริ่มต้นชีวิตของมนุษย์ทุกคน เกิดจากสตรีที่ทุกคนเรียกว่า “ แม่ ”

                เมื่อพูดถึงวีรสตรี หลายคนและรวมทั้งตัวผมก็นึกถึงวีรสตรีไทยหลาย ๆ ท่าน อาทิ ท้าวสุรนารี วีรสตรีเมืองนครราชสีมา ท้าวเทพกระษัตรี-ท้าวศรีสุนทร วีรสตรีแห่งเมืองกลาง สมเด็จพระสุริโยทัย พระวีรกษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยา วีรสตรีเหล่านี้มีความกล้าหาญและมีเลือดรักชาติมากจึงยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องผืนแผ่นดินไทย แต่วีรสตรีที่ผมจะนำเสนอนี้เป็นวีรสตรีที่เป็นจุดเริ่มต้นชีวิต ลมหายใจ ของมนุษย์ทุกคนบนโลกใบนี้ วีรสตรีผู้นี้คือผู้ที่ให้มากกว่าความกล้าหาญ ความรัก ความห่วงใย เพราะวีรสตรีผู้นี้ให้ชีวิตแก่มนุษย์ทุกคน วีรสตรีท่านนี้คือ บุคคลที่เราทุกคนเรียกว่า “ แม่ ” ตั้งแต่ผมลืมตามาดูโลกใบกลมโตนี้ ผมมองเห็นและมองดูผู้หญิงที่ผมเรียกว่า “ แม่ ”เสมอมา ขอเล่าประสบการณ์เกี่ยวกับครอบครัวของผมสักเล็กน้อย ครอบครัวผมมีพี่น้อง 3 คน ผมเป็นลูกชายคนเดียวและเป็นคนโต มีน้องสาว 2 คน เราทั้งสามคนเติบโตมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของแม่ แม่เป็นคนเดียวที่คอยดูแลและอยู่เคียงข้างผมและน้องของผมเสมอ ภาพที่ผมยังจำได้ดีและรู้สึกประทับใจ คงต้องย้อนเวลากลับไปเมื่อหลายสิบปีที่แล้ว ในตอนนั้นที่บ้านของผมประกอบอาชีพค้าขาย ป้าขายน้ำอัดลม น้ำหวาน บรรดาญาติ ๆ ก็ขายขนมเบื้อง โรตี ถังแตก บัวลอยและไข่นกกระทาทอด ส่วนแม่ผมขายลูกชิ้น ไส้กรอก ไก่ย่าง หมูย่าง  ทุก ๆ เช้าแม่จะตื่นตั้งแต่ตีห้าเพื่อนั่งรถไปซื้อของที่ตลาด ผมก็ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปช่วยแม่ถือของ พอซื้อเสร็จก็กลับมาเตรียมของเพื่อที่จะนำไปขายในตอนเย็น ทุก ๆ วันหลังจากที่เลิกเรียนแล้ว เราสามคนพี่น้องมาช่วยป้าและแม่ขายของทุกวัน นี่คือภาพที่ผมรู้สึกประทับใจมาก ๆ เพราะผมได้ใช้เวลาส่วนหนึ่งตอบแทนความรักของแม่ ถึงแม้ว่าแม่จะลำบาก จะทำงานหนักมากแค่ไหนก็ตาม แม่ก็ไม่เคยบ่นว่าเหนื่อย แม่ไม่เคยทำให้ผมรู้สึกหิว แต่แม่เลี้ยงดูให้ผมเติบโต มีอยู่ มีกินอิ่มท้องเรื่อยมา

                ความรัก ความห่วงใยและการดูแลเอาใจใส่ที่แม่มีต่อผมและน้องของผมนั้น ทำให้ผมรู้สึกว่า แม่คือวีรสตรีที่เก่งที่สุด กล้าหาญที่สุดและเสียสละมากที่สุด เพราะแม่ยอมมอบทุกสิ่งทุกอย่าง ยอมทิ้งความสบาย ยอมทนหิว ยอมลำบาก เพื่อให้ลูก ๆ ได้มีชีวิตที่ดี มีกินอิ่มท้อง นี่แหละคือวีรสตรีที่แท้จริงในชีวิตของผม วีรสตรีที่ผมเรียกว่า “ แม่ ” เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ ผมก็คิดถึงเพลงหนึ่งเพลง เป็นเพลงแม่พระที่มีเนื้อร้องว่า “ แม่รักลูกยิ่งสิ่งใด ลูกวอนขออะไรแม่ให้ดังปรารถนา ชีวิตแม่พลีได้ทุกเวลา ใครเล่าหนารักเราเท่าแม่รักเอย ” ความรู้สึกของผมถูกเติมเต็มด้วยประโยคของบทเพลงนี้ ผู้หญิงผู้ซึ่งเป็นวีรสตรีในดวงใจของผมและน้องของผม ผู้หญิงที่ยอมมอบแม้ชีวิตเพื่อลูก ปกป้องและเลี้ยงดูจนลูก ๆ เติบโตได้มีโอกาสใช้ชีวิตบนโลกผืนใหญ่ โลกที่เต็มไปด้วยอันตรายมากมายแต่ผู้หญิงคนนี้ก็เป็นตัวอย่างที่ดีและสอนชีวิตด้วยชีวิตอาศัยความรักและความอดทน ผู้หญิงที่คอยสอนให้ผมและน้อง ๆ ดำเนินชีวิตด้วยความถูกต้อง ผู้หญิงที่คอยตีและตักเตือนผมให้เป็นผู้ใหญ่ ผู้หญิงที่มีความรักแท้จริงที่ซึ่งไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ผู้หญิงที่ทำให้ลูก ๆ ทุกคนรู้จักความห่วงใย การดูแลเอาใจใส่และรู้จักความรักที่แท้จริง ความรักที่ไม่เห็นแก่ตัว ความรักที่ไม่จดจำความผิด ความรักที่ให้อภัย ความรักที่ยอมมอบแม้ชีวิต

                สุดท้ายนี้ วีรสตรีในดวงใจของผมคือ “ แม่ ” ผู้ที่มีหัวใจเข้มแข้ง กล้าหาญ อดทน หนักแน่น แต่เปี่ยมไปด้วยความรัก ความห่วงใย การดูแลเอาใจใส่และความอ่อนโยน ผมคิดว่าการมอบชีวิตคือพรที่ประเสริฐที่สุดเท่าที่ผมรู้จักพรทั้งหลายบนโลกใบนี้ และผู้ที่มอบชีวิตให้ผมและเราทุกคนได้ก็คือ “ แม่ ” ของเราทุกคน พรอันประเสริฐสุดนี้มาพร้อมกับความรัก ยิ่งรักยิ่งผูกพัน ยิ่งผูกพันยิ่งต้องดูแลเอาใจใส่ นั่นหละคือวีรสตรีที่แท้จริง ไม่ย่อท้อต่อความลำบาก สู้ทุกอย่างเพื่อเด็กน้อยตาดำ ๆ ที่แม่เรียกว่า “ ลูก ” ผมรู้สึกว่านี่หละคือวีรสตรีที่แท้จริงที่ทำให้ชีวิตของผมมีทุกอย่างเฉกเช่นทุกวันนี้ สุดท้ายผมอยากจะบอกว่า “ วีรสตรีที่ดีที่สุด มหัศจรรย์ที่สุด ยิ่งใหญ่ที่สุด คือ วีรสตรีที่อยู่ใกล้ตัวผมที่สุดและใช้ทุกลมหายใจเพื่อผม นั่นคือวีรสตรีที่ผมและเราทุกคนเรียกว่า แม่ ”

               

...เงื่อนไขชีวิต...

                ขึ้นชื่อว่า “ เงื่อนไขก็เท่ากับชีวิตไร้อิสรภาพและเป็นการสร้างข้อจำกัดให้กับชีวิตตนเอง ต้องดำเนินชีวิตตามเงื่อนไขที่ตนเองสร้างเอาไว้ ”

                เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาผมมีโอกาสไปทำงานอภิบาล ณ ชุมชนแห่งหนึ่ง เวลาที่ไปทำงานอภิบาลโดยปกติผมก็จะปั่นจักรยานไป สัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์แรกที่ได้เริ่มการทำงานอภิบาล ผมรู้สึกตื่นเต้นกับงานอภิบาลในสถานที่ใหม่ ๆ ขณะที่สองล้อของจักรยานผมแล่นไปเรื่อย ๆ สายตาของผมก็มองเห็นสภาพชีวิตและความเป็นอยู่ของชุมชนแห่งนั้น สภาพบ้านเรือน ความเป็นอยู่ของพี่น้องสัตบุรุษ แต่สิ่งหนึ่งที่ดวงตาดวงน้อยของผมสังเกตเห็นก็คือ ภาพของบรรดาเด็ก ๆ และเยาวชนที่นั่งอยู่ในร้านเกมส์ ปฏิเสธไม่ได้เลยจริง ๆ ว่า “ เกมส์ ” มีอิทธิพลต่อชีวิตของพวกเขาอย่างมากในปัจจุบัน ไปตามที่ต่าง ๆ ที่มีความเจริญ ไม่ว่าจะเป็นในเมืองหรือในชนบท ภาพที่จะเห็นกันจนคุ้นตาก็คือ ร้านเกมส์ เงื่อนไขชีวิตสำหรับพวกเขาก็คือ การได้เล่นเกมส์ ถ้าไม่ได้เล่นเกมส์ก็ดูเพื่อน ๆ เล่น เท่านี้ก็รู้สึกสนุกไปด้วยแล้ว เรียกว่ามีอารมณ์ร่วมไปกับเขา การเล่นเกมส์ทำให้บรรดาเด็ก ๆ และเยาวชนได้พบกับความสุข ความผ่อนคลาย แต่ขณะเดียวกัน การเล่นเกมส์ก็มีทั้งข้อดีและข้อเสียตามมา ข้อดีคือทำให้เราได้ฝึกสมาธิ คิดสร้างสรรค์ รู้จักการสังเกตและการเอาตัวรอด แต่บางเกมส์ก็ส่งผลร้ายต่อตัวเราโดยที่เราไม่รูตัว เพราะมีคำว่า “ สนุก ” ที่ทำให้ช่วงเวลานั้น เราไม่ได้คิดถึงเรื่องต่าง ๆ เกมส์ที่มีความรุนแรงก็ส่งผลต่ออารมณ์ พฤติกรรมและการแสดงออกของบรรดาเด็กและเยาวชนทำให้มีอารมณ์แปรปรวนได้ง่ายและมีความก้าวร้าวติดตัว

                ดังนั้น ผมจึงคิดว่า เราไม่ควรสร้างเงื่อนไขชีวิตที่ไม่ดีสำหรับตนเองเพราะเงื่อนไขต่าง ๆ เหล่านี้ มักแฝงมาด้วยผลเสียมากมายทั้งต่อตัวเราและต่อบุคคลที่อยู่รอบข้างเรา เมื่อเราสะสมเงื่อนไขชีวิตที่ไม่ดีเหล่านี้ไปเรื่อย ๆ ตัวเราเองจะตกเป็นทาสของเงื่อนไขนั้น แทนที่เราจะใช้ประโยชน์และเป็นนายเหนือเงื่อนไขนั้น เรากับต้องตกเป็นทาสความอ่อนแอของตัวเราเองจนเราไม่สามารถบังคับหรือควบคุมจิตใจของเราได้ ผมจึงคิดว่าถ้าเราสร้างเงื่อนไขชีวิตของเรา เราต้องรู้จักใช้ให้เกิดประโยชน์ ใช้ในทางที่สร้างสรรค์และที่สำคัญที่สุดต้องไม่ยอมตกเป็นทาสของเงื่อนไขเหล่านั้น ชีวิตของเราจะเป็นทาสของเงื่อนไขเดียวคือ พระเยซูเจ้า เราจะยอมเป็นทาสเงื่อนไขนี้โดยไม่มีข้อแม้ เพราะเงื่อนไขนี้จะสร้างชีวิตของเราให้พบความสุขที่แท้จริง

เรื่องเล่าจากความทรงจำ....

กระบี่

 

ทัศนียภาพ.....แห่งความประทับใจ

โลกแห่งสีสัน.....ความงามบนฟากฟ้า

ทะเล.....สายน้ำแห่งความสวยงาม

หลากหลาย.......มวลปะการังและหมู่ปลา

ช่วงฤดูร้อนที่ผ่านมา ผมมีโอกาสไปพักผ่อนกับเพื่อน ๆ สมัยมัธยมปลายที่จังหวัดกระบี่ ประมาณ 2-3 วัน เป็นช่วงเวลาที่ผมมีความสุขมาก ๆ เพราะรู้สึกได้พักผ่อนจากการทำงานมาตลอดทั้งเดือน ถือเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขและสนุกมาก ผมออกเดินทางจากกรุงเทพด้วยรถบัสคันใหญ่ ออกเดินทางตั้งแต่ 16.00 น. กว่าผมจะเดินทางถึงจังหวัดกระบี่ก็ประมาณ 6.00 น. ถือว่าเป็นการนั่งรถที่นานมากทีเดียว แต่ก็เป็นช่วงเวลายานานที่คุ้มค่าเหมือนกัน เพราะตลอดทางก็ได้พูดคุย แบ่งปันสารทุกข์ สุขดิบกับเพื่อน ๆ ในรถนั่นหละ

เมื่อมาถึงแดนใต้แล้ว อาของเพื่อนผมคนหนึ่งก็มารับพวกผมไปที่พัก ต้องบอกว่าทริปนี้สนุกและใช้ค่าใช้จ่ายน้อยมากด้วย เนื่องจากไม่ต้องเสียค่าที่พักเพราะอาของเพื่อนเป็นเจ้าหน้าที่ป่าชายเลนอยู่ที่นั่น กิจกรรมวันแรกนั้น ผมได้ไปป่าชายเลนและก็ได้ไปถ่ายรูปกับบรรดาผู้เข้าประกวด Miss Universe Thailand 2013 แต่ละคนสวยและน่ารักมาก เป็นเรื่องบังเอิญที่ได้เจอกับผู้เข้าประกวดเหล่านี้ หลังจากนั้นก็ไปตลาดเพื่อเตรียมอาหารสำหรับช่วงเย็น อาหารเย็นมื้อแรกนี้เป็นอาหารปักใต้ฝีมือเจ้าของบ้านที่ผมไปพักอาศัยด้วย อาหารใต้ออกรสเผ็ดแต่ว่าอร่อยมาก

 

เช้าวันต่อมาผมและเพื่อน ๆ เตรียมตัวเพื่อจะออกเดินทางไปเที่ยวตามเกาะต่าง  ๆ โดยขึ้นเรือรับจ้างไป เหมาเรือรำละ 2,000 – 3,000 บาท ผมได้ไปเที่ยวหลายเกาะ เช่น เกาะไก่ ไร่เลย์ หรืออ่าวนาง วันนี้ผมรู้สึกสนุกมาก ๆ เที่ยวจนลืมเวลาเลย รู้สึกว่าเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วมาก ๆ เป็นช่วงเวลาที่ผมรู้สึกได้พักผ่อนจริง ๆ เมื่อกับมาในตอนเย็นก็ซื้ออาหารทะเลมาปิ้ง ๆ ย่าง ๆ กินกันที่บ้านอย่างมีความสุข แล้วก็นั่งกินไปคุยไปจนเวลาล่วงเลยไปประมาณตี 2 ต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปพักผ่อน

 

เช้าวันสุดท้ายของการมาพักผ่อนที่กระบี่ ตื่นเช้ามาด้วยบรรยากาศเย็นสบายเนื่องจากมีฝนตกเล็กน้อย วันนี้ได้ไปดูอนุสาวรีย์ปู และได้เดินจับจ่ายซื้อของฝากในตัวเมืองของกระบี่ หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจแล้ว ก็เตรียมตัวออกเดินทางเพื่อกลับกรุงเทพ รถออกจากที่กระบี่ 16.00 น. และมาถึงกรุงเทพอย่างปลอดภัยในเวลา 5.00 น.

ผมคิดว่าเวลาที่เราได้มีโอกาสไปพักผ่อน ไปในที่ดีดี เราก็จะรู้สึกดีไปด้วย การที่เราได้พบเพื่อน ๆ ในสมัยเรียนซึ่งไม่ได้พบกันมานาน ทำให้รู้สึกว่า มีความสุข มีความสนุกสนาน ได้พบและได้เห็นมิตรภาพของเพื่อน ๆ ที่มีอยู่เสมอ การเดินทางไปเที่ยวกระบี่ครั้งนี้ ผมจึงรู้สึกประทับใจและมีความสุขมาก ต้องขอบคุณพระด้วยที่ทำให้การเดินทางผ่านไปอย่างปลอดภัย ถ้าใครมีโอกาสได้ไปกระบี่ ผมขอแนะนำอย่าลืมไปไร่เลย์นะครับ ขอบอกว่าสวยมาก  ๆ ..ความสุขและมิตรภาพเป็นสิ่งที่เราสร้างได้ด้วยตัวเราเอง แบ่งปันความสุขที่เรามีแก่คนรอบข้าง เพื่อความสุขของเราจะได้เป็นความสุขของคนข้าง ๆ เช่นกัน

คุณค่าของเวลา

คุณค่าของเวลา

                เรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเรา เมื่อผ่านไปแล้ว เราไม่สามารถเรียกเวลานั้นให้ย้อนกลับมาหาเราได้อีก แต่สิ่งที่ยังคงหลงเหลืออยู่กับเรา นั่นคือ ความทรงจำและช่วงเวลาดี ๆ เห่ลานั้นที่เรายังไม่ลืมมัน เมื่อประมาณ 4 ปีที่แล้ว ผมได้มีโอกาสสัมผัสกับท้องทุ่งที่เขียวขจีเต็มไปด้วยรวงข้าวสวยงามมากมาย ที่หมู่บ้านหนองไม้ตาย จังหวัดนครราชสีมา ผมได้มีโอกาสใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับชาวนา เรียนรู้รูปแบบชีวิตที่เรียบง่าย แต่ลำบากมาก ทุก ๆ เช้าต้องตื่นแต่เช้าตรู่ประมาณตี 5 ต้องลุกขึ้นจากที่นอน เพื่อจะได้เดินทางไปที่ทุ่งนา นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตผมที่จะได้เกี่ยวข้าว ผมรู้สึกตื่นเต้นมาก ๆ ในวันแรกที่จะได้ไปเกี่ยวข้าวที่ทุ่งนา เพราะเป็นเรื่องใหม่สำหรับชีวิตของผม เมื่อใดก็ตามที่เราพบเจอเรื่องราวอะไรใหม่ ๆ ในชีวิต ถ้าเรื่องราวนั้นเป็นเรื่องที่ดี มักจะส่งผลถึงความรู้สึกของเรา ให้รู้สึกดีตามไปด้วย นี่เป็นประสบการณ์ใหม่สำหรับชีวิตของผม  เมื่อผมเดินไปถึงที่นา คุณพ่อคุณแม่ที่ผมไปพักอาศัยอยู่ด้วย ก็สอนผมถึงวิธีการจับเคียวและวิธีการเกี่ยวข้าวว่าต้องทำอย่างไรบ้าง และต้องใช้ความระมัดระวังอย่างมากเนื่องจากเคียวที่ใช้มีความคมมาก ผมได้เรียนรู้และเริ่มลงมือเกี่ยวข้าว ในช่วงแรกรู้สึกสนุกมาก ๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงเวลาเย็น ผมเริ่มรู้สึกว่า การเกี่ยวข้าวไม่สนุกเลย เพราะต้องตากแดดทั้งวันแล้วก็ต้องยืน ๆ ก้ม ๆ เกี่ยวข้าวอยู่ทั้งวัน จะพักก็แต่ช่วงทานอาหารกลางวันเท่านั้นเอง แค่วันแรกผมรู้สึกเหนื่อยมากและปวดหลังมาก เมื่อถึงเวลาเย็นผมก็เดินทางกลับมาบ้านที่ผมอาศัยอยู่ คุณแม่ได้ทำกับข้าวให้ทาน อาหารที่ทานส่วนใหญ่ก็เป็นอาหารอีสานทั้งหมด ข้าวก็กินข้าวเหนียวเป็นส่วนใหญ่ เวลาที่ทานอาหารก็จะทานกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา เป็นบรรยากาศที่อบอุ่นมาก ๆ ผมรู้สึกมีความสุขมาก ๆ ถึงแม้ว่าร่างกายจะเหนื่อยอ่อน แต่ภายในใจกับรู้สึกดีและมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก สิ่งที่ผมเล่ามาทั้งหมดนี้ ผมอยากจะบอกว่า ชีวิตของเราล้วนแต่มีช่วงเวลา ช่วงเวลาที่ทำให้เรามีความสุข หรือช่วงเวลาที่ทำให้เรามีความทุกข์ แต่เมื่อช่วงเวลาเหล่านั้นผ่านไปแล้ว เมื่อเราคิดถึงมัน ช่วงเวลาที่ทำให้เรามีความสุขจะทำให้เรามีกำลังใจ และมีรอยยิ้มพร้อมกับความสุข และคิดว่าช่วงเวลานั้นหละดูมีคุณค่ามาก ๆ แต่ในขณะเดียวกันถ้าเราคิดถึงช่วงเวลาที่มีความทุกข์ สิ่งเหล่านี้จะทำให้ตัวเราได้ไตร่ตรองเรื่องราวที่ทำให้เราอ่อนแอ เราจะได้ทราบถึงความรู้สึกของเรา และรับรู้ว่าเราควรจะต้องทำอย่างไรเพื่อจะได้เข้มแข็งและไม่อ่อนแอแบบนั้นอีก ดังนั้น ผมคิดว่าเวลาที่เดินไปเรื่อย ๆ ไม่เคยหยุดนั้น เราต้องใช้มันเพื่อสร้างความสุขและบทเรียนให้กับชีวิต เพื่อจะได้ใช้เวลาเหล่านั้นอย่างคุ้มค่าและมีความหมายที่สุด