...รู้จักปราชญเทวดา....

ขงจื้อ

 

ในคาบเรียนวิชาสัมมนาเชิงปรัชญาของนักศึกษาปรัชญาและศาสนาชั้นปีที่ 4 วิทยาลัยแสงธรรม มีเพื่อนกลุ่มหนึ่งได้นำเสนอภาพยนตร์ที่กระตุกความคิดเชิงปรัชญาเรื่องหนึ่งว่า “ ขงจื้อ ” คนจำนวนไม่น้อยที่รู้จักชายที่มีชื่อเสียงท่านนี้ ท่านได้รับฉายาว่าเป็นปราชญ์เทวดา ชีวิตของท่านผูกพันอยู่กับการสอนจริยธรรม ศีลธรรม ความดีงามต่าง ๆ ชีวิตเปี่ยมไปด้วยความดีและมีคุณค่า มีความหมายมากยิ่งนัก ท่านขงชิวเป็นชื่อเรียกของท่านในสมัยก่อน ท่านเป็นอัจฉริยะแห่งยุคนั้น ท่านสามารถเจรจาต่อรองโดยการใช้สติปัญญาอันเฉียบแหลมนำเมืองสามเมืองคืนสู่แคว้นของท่านได้โดยไม่ต้องใช้กำลังทหารเลย ท่านสามารถเอาชนะความรุนแรงต่าง ๆ ด้วยความสงบ สุขุมและสันติ ดังนั้น ท่านจึงมีลูกศิษย์จำนวนมากมายที่เชื่อฟังคำสั่งสอนของท่านและพร้อมตายเพื่อท่านเพื่อรักษาความดีและความถูกต้องของประเทศชาติ คำเทศน์สอนของท่านจะไม่มีความหมายเลย ถ้าชีวิตของท่านไม่เป็นแบบอย่างแก่บรรดาศิษย์ แต่ตรงกันข้าม ท่านใช้ทุกลมหายใจ ดูแลและปกป้องศิษย์ของตนเองอย่างดี ดั่งเป็นครอบครัวเดียวกันกับท่าน       
ท่านทำให้ทุกคนรู้สึกว่า ชีวิตมีคุณค่าและการทำความดีตามที่ท่านขงชิวสั่งสอนดูเป็นเรื่องที่ประเสริฐที่สุด หลังจากชมภาพยนตร์เรื่องนี้แล้ว ผมได้ข้อคิดว่า ศิษย์ดีเพราะมีครูผู้ดำเนินชีวิตเป็นแบบอย่างและสอนด้วยชีวิต ด้วยการกระทำดีกว่าการสอนด้วยคำพูด ผมมีความรู้สึกส่วนตัวว่า ทุกวันนี้มนุษย์เห็นแก่ตัวมากขึ้น การดำเนินชีวิตในแต่ละวันไม่พ้นเรื่องของผลประโยชน์ส่วนตน ทำอย่างไรให้มีชีวิตรอดในสังคมที่วุ่นวาย ทำอย่างไรให้เกิดคำว่า" พอ " ในชีวิต เพราะถ้าทุกคนรู้จักพอคุณภาพชีวิตก็อาจจะเท่าเทียมกัน ไม่ต่างกันมากนัก ตัวอย่างจากขงจื้อเป็นตัวอย่างที่ดีเรื่องหนึ่ง

                มนุษย์เราต่อให้เลวร้ายขนาดไหน ชีวิตก็ยังมีจุดดีดีเสมอ เพียงแต่ต้องมองให้ออกและค้นให้พบว่า ความดีที่เรามีนั้นคืออะไร เพื่อเราจะได้เข้าถึงคุณค่าของชีวิต แต่จริง ๆ แล้ว การมีชีวิต มีลมหายใจทุกวันก็เป็นเรื่องที่ดีที่สุดของชีวิตแล้ว ทุกวันนี้โลกพัฒนาไปอย่างมาก การพัฒนาเป็นสิ่งที่ดีแต่ถ้าใจพัฒนาให้สูงขึ้นตามกระแสของโลกด้วยย่อมเป็นสิ่งที่ดีกว่า ท่านขงจื้อสอนว่า  “ จงยึดมั่นและยืนหยัดในความดี ความถูกต้อง แม้จะต้องเสียสละชีวิต เราก็ต้องยอมเพราะความดีของเราจะไม่มีวันสูญสลาย ” ดังนั้น มีครูดีถือเป็นกำไร มีหัวใจในการทำความดีถือเป็นเรื่องที่ประเสริฐที่สุด

...เมื่อชีวิตกระทบกระเทือน....

เมื่อความเจ็บปวดมาเยือน

“ ความทุกข์ทรมานและความยากลำบากของชีวิตสอนให้มนุษย์เติบโตและเข้มแข็ง กลายเป็นบุคคลที่สามารถพัฒนาสู่ความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ ” เชื่อแน่ว่าทุกคนล้วนเคยผ่านเรื่องราวความทุกข์ยากลำบากของชีวิตมาแล้วทั้งสิ้น บางคนพบความยากลำบากตั้งแต่เป็นเด็ก บางคนพบในวัยเรียน บางคนพบในวัยทำงานและบางคนพบในวัยชรา ทุกชีวิตไม่เลือกเพศและวัย ความเจ็บปวดเข้ามาเยี่ยมเยียนเสมอ ไม่ว่าจะในรูปแบบของคำพูด การกระทำหรือสถานการณ์เลวร้ายต่าง ๆ ที่เข้ามากระทบเปลือกหัวใจที่เปราะบางของเราให้แตกออกได้ง่าย เมื่อได้สัมผัสและพบความเจ็บปวดแล้ว จงใช้เวลาในการเรียนรู้เพื่ออยู่กับความเจ็บปวดนั้น มองหาสาเหตุว่าทำไม ความเจ็บปวดถึงมาเยี่ยมเรา แล้วค่อย ๆ หาวิธีเยียวยาความเจ็บปวดนี้ ค่อย ๆ สร้างเกราะห่อหุ้มดวงใจที่เปราะบางของเราให้เข้มแข็งกว่าเดิม

                ความเจ็บปวดนี้เป็นบทเรียนที่มีค่าต่อชีวิตของเรามากกว่าความสุข ความสบาย เราเรียนรู้ชีวิตจากความเจ็บปวดและเราเข้าใจชีวิตจากความเจ็บปวดได้มากกว่าความสุขในชีวิต เพราะพื้นที่ในสมองของเรามักจำเรื่องที่ทำผิดพลาดได้ง่ายและลืมได้ยากกว่าเรื่องที่ทำให้เรามีความสุข ความเจ็บปวดนี้แหละที่ทำให้เราตระหนักและสำนึกถึงตนเองมากกว่าช่วงเวลาแห่งความสุขทั้งหลายในชีวิต ดังนั้น เมื่อพบความเจ็บปวดเราต้องถือเป็นโอกาสที่ดีที่เราจะได้เรียนรู้และเติบโต สิ่งสำคัญกว่านั้นคือ ต้องยอมรับและพร้อมที่จะเปลี่ยนแปลงหรือปรับปรุงตนเองให้ดีขึ้น ไม่ใช่จมอยู่กับความทุกข์ยากลำบากนั้น ความลำบากไม่สามารถทำร้ายเราได้ตลอดชีวิต ถ้าเราไม่ยอมแพ้และถ้าเราสู้ สุดท้ายอยากฝากประโยคหนึ่งที่มีคนกล่าวไว้ว่า “ คนเราต้องดูแลความรู้สึกตัวเองก่อน ต้องเข้าใจตัวเองก่อนเพราะการเข้าใจตัวเองคือต้นทางที่จะทำให้เราเริ่มพัฒนาตนเองไปในทางที่ถูกต้องและเหมาะสม ”