แม่...วีรสตรีในชีวิตของฉัน

 

แม่วีรสตรีในชีวิตของฉัน

“ลูกรักแม่” แน่แท้ มิแปรผัน           กี่คืนวัน ผันผ่านไป ใช่เมินเฉย

แม่จ๋า แม่ แม่รู้ไหม ลูกไม่เคย           ลืมแม่เลย แม้น้อยนิด ไม่คิดทำ

เพราะรักที่ แม่มอบให้ นั้นใหญ่ยิ่ง      ไม่เคยทิ้ง ยามลูกคว้าง ย่างถลำ
เปี่ยมเมตตา การุณ คอยหนุนนำ          แม่คือสาย น้าเย็นฉ่ำ ฉ่ำใจกาย

พระคุณแม่ แผ่อยู่ใน หัวใจลูก                รักแม่ผูก ลูกแน่นหนา กว่าสิ่งไหน
รักแม่เทียบ เปรียบเสมือน เป็นเงื่อนตาย  ถึงห่างหาย แค่กายห่าง ใช่ห่างใจ

                สรรพสิ่งที่มีชีวิตในโลกนี้ล้วนมีจุดเริ่มต้นด้วยกันทั้งสิ้น ทุกอย่างมีจุดกำเนิด ทุกชีวิตมีที่มาที่ไป มีเหตุผล มีสาเหตุและสิ่งมีชีวิตที่ประเสริฐที่สุดที่เราเรียกว่า “ มนุษย์ ” ก็มีจุดเริ่มต้นของลมหายใจบนโลกผืนใหญ่ใบนี้ จุดเริ่มต้นชีวิตของมนุษย์ทุกคน เกิดจากสตรีที่ทุกคนเรียกว่า “ แม่ ”

                เมื่อพูดถึงวีรสตรี หลายคนและรวมทั้งตัวผมก็นึกถึงวีรสตรีไทยหลาย ๆ ท่าน อาทิ ท้าวสุรนารี วีรสตรีเมืองนครราชสีมา ท้าวเทพกระษัตรี-ท้าวศรีสุนทร วีรสตรีแห่งเมืองกลาง สมเด็จพระสุริโยทัย พระวีรกษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยา วีรสตรีเหล่านี้มีความกล้าหาญและมีเลือดรักชาติมากจึงยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องผืนแผ่นดินไทย แต่วีรสตรีที่ผมจะนำเสนอนี้เป็นวีรสตรีที่เป็นจุดเริ่มต้นชีวิต ลมหายใจ ของมนุษย์ทุกคนบนโลกใบนี้ วีรสตรีผู้นี้คือผู้ที่ให้มากกว่าความกล้าหาญ ความรัก ความห่วงใย เพราะวีรสตรีผู้นี้ให้ชีวิตแก่มนุษย์ทุกคน วีรสตรีท่านนี้คือ บุคคลที่เราทุกคนเรียกว่า “ แม่ ” ตั้งแต่ผมลืมตามาดูโลกใบกลมโตนี้ ผมมองเห็นและมองดูผู้หญิงที่ผมเรียกว่า “ แม่ ”เสมอมา ขอเล่าประสบการณ์เกี่ยวกับครอบครัวของผมสักเล็กน้อย ครอบครัวผมมีพี่น้อง 3 คน ผมเป็นลูกชายคนเดียวและเป็นคนโต มีน้องสาว 2 คน เราทั้งสามคนเติบโตมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของแม่ แม่เป็นคนเดียวที่คอยดูแลและอยู่เคียงข้างผมและน้องของผมเสมอ ภาพที่ผมยังจำได้ดีและรู้สึกประทับใจ คงต้องย้อนเวลากลับไปเมื่อหลายสิบปีที่แล้ว ในตอนนั้นที่บ้านของผมประกอบอาชีพค้าขาย ป้าขายน้ำอัดลม น้ำหวาน บรรดาญาติ ๆ ก็ขายขนมเบื้อง โรตี ถังแตก บัวลอยและไข่นกกระทาทอด ส่วนแม่ผมขายลูกชิ้น ไส้กรอก ไก่ย่าง หมูย่าง  ทุก ๆ เช้าแม่จะตื่นตั้งแต่ตีห้าเพื่อนั่งรถไปซื้อของที่ตลาด ผมก็ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปช่วยแม่ถือของ พอซื้อเสร็จก็กลับมาเตรียมของเพื่อที่จะนำไปขายในตอนเย็น ทุก ๆ วันหลังจากที่เลิกเรียนแล้ว เราสามคนพี่น้องมาช่วยป้าและแม่ขายของทุกวัน นี่คือภาพที่ผมรู้สึกประทับใจมาก ๆ เพราะผมได้ใช้เวลาส่วนหนึ่งตอบแทนความรักของแม่ ถึงแม้ว่าแม่จะลำบาก จะทำงานหนักมากแค่ไหนก็ตาม แม่ก็ไม่เคยบ่นว่าเหนื่อย แม่ไม่เคยทำให้ผมรู้สึกหิว แต่แม่เลี้ยงดูให้ผมเติบโต มีอยู่ มีกินอิ่มท้องเรื่อยมา

                ความรัก ความห่วงใยและการดูแลเอาใจใส่ที่แม่มีต่อผมและน้องของผมนั้น ทำให้ผมรู้สึกว่า แม่คือวีรสตรีที่เก่งที่สุด กล้าหาญที่สุดและเสียสละมากที่สุด เพราะแม่ยอมมอบทุกสิ่งทุกอย่าง ยอมทิ้งความสบาย ยอมทนหิว ยอมลำบาก เพื่อให้ลูก ๆ ได้มีชีวิตที่ดี มีกินอิ่มท้อง นี่แหละคือวีรสตรีที่แท้จริงในชีวิตของผม วีรสตรีที่ผมเรียกว่า “ แม่ ” เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ ผมก็คิดถึงเพลงหนึ่งเพลง เป็นเพลงแม่พระที่มีเนื้อร้องว่า “ แม่รักลูกยิ่งสิ่งใด ลูกวอนขออะไรแม่ให้ดังปรารถนา ชีวิตแม่พลีได้ทุกเวลา ใครเล่าหนารักเราเท่าแม่รักเอย ” ความรู้สึกของผมถูกเติมเต็มด้วยประโยคของบทเพลงนี้ ผู้หญิงผู้ซึ่งเป็นวีรสตรีในดวงใจของผมและน้องของผม ผู้หญิงที่ยอมมอบแม้ชีวิตเพื่อลูก ปกป้องและเลี้ยงดูจนลูก ๆ เติบโตได้มีโอกาสใช้ชีวิตบนโลกผืนใหญ่ โลกที่เต็มไปด้วยอันตรายมากมายแต่ผู้หญิงคนนี้ก็เป็นตัวอย่างที่ดีและสอนชีวิตด้วยชีวิตอาศัยความรักและความอดทน ผู้หญิงที่คอยสอนให้ผมและน้อง ๆ ดำเนินชีวิตด้วยความถูกต้อง ผู้หญิงที่คอยตีและตักเตือนผมให้เป็นผู้ใหญ่ ผู้หญิงที่มีความรักแท้จริงที่ซึ่งไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ผู้หญิงที่ทำให้ลูก ๆ ทุกคนรู้จักความห่วงใย การดูแลเอาใจใส่และรู้จักความรักที่แท้จริง ความรักที่ไม่เห็นแก่ตัว ความรักที่ไม่จดจำความผิด ความรักที่ให้อภัย ความรักที่ยอมมอบแม้ชีวิต

                สุดท้ายนี้ วีรสตรีในดวงใจของผมคือ “ แม่ ” ผู้ที่มีหัวใจเข้มแข้ง กล้าหาญ อดทน หนักแน่น แต่เปี่ยมไปด้วยความรัก ความห่วงใย การดูแลเอาใจใส่และความอ่อนโยน ผมคิดว่าการมอบชีวิตคือพรที่ประเสริฐที่สุดเท่าที่ผมรู้จักพรทั้งหลายบนโลกใบนี้ และผู้ที่มอบชีวิตให้ผมและเราทุกคนได้ก็คือ “ แม่ ” ของเราทุกคน พรอันประเสริฐสุดนี้มาพร้อมกับความรัก ยิ่งรักยิ่งผูกพัน ยิ่งผูกพันยิ่งต้องดูแลเอาใจใส่ นั่นหละคือวีรสตรีที่แท้จริง ไม่ย่อท้อต่อความลำบาก สู้ทุกอย่างเพื่อเด็กน้อยตาดำ ๆ ที่แม่เรียกว่า “ ลูก ” ผมรู้สึกว่านี่หละคือวีรสตรีที่แท้จริงที่ทำให้ชีวิตของผมมีทุกอย่างเฉกเช่นทุกวันนี้ สุดท้ายผมอยากจะบอกว่า “ วีรสตรีที่ดีที่สุด มหัศจรรย์ที่สุด ยิ่งใหญ่ที่สุด คือ วีรสตรีที่อยู่ใกล้ตัวผมที่สุดและใช้ทุกลมหายใจเพื่อผม นั่นคือวีรสตรีที่ผมและเราทุกคนเรียกว่า แม่ ”